آتشنشانان تهران همکاران کلاه سفید های حلب بودند ملت مظلوم سوریه و حامیان این مردم مصائب دیده در غم قربانیان پلاسکو شریک هستند و چون خود آنها نیز تمام خانه هایشان ، برجهای مسکونی، خدماتی و تجاریشان با بی شمار بمب های بشکه ای، بمب های آتشزا و بمب های فسفری دشمنی که دشمنش نبودند با خاک یکسان شده است و حامیانشان شاهد مظلومیت مردمی هستند که سالهاست تمام کشورشان تبدیل به پلاسکو می شود. آتش نشانان تهران نیز هم سرنوشت های همان کلاه سفید های حلب بودند. اینچنین بود که جنگنده های مرگ ائتلاف اسد - ایران - روسیه در دمنشانه ترین دوران کشتارشان عملیات هوای دو مرحله ای را اجرا می کردند اول سراغ کشتار غیر نظامیان ساکن در مدراس ، بیمارستانها و خانه های مسکونی می رفتند و نیم ساعت بعد قوای اسد و همراهانش در مرحله دوم عملیات به قصد کشتار کلاه سفید های که برای نجات کودکان ، زنان و مردان زنده در زیر آوار بناهای منهدم شده شتافته بودند رجعت می کردند!
در حلب دشمنان کلاه سفید ها، مردم بی گناه و منهدم کننده گان بنا ها، ملموس و خاستگاه جنگنده های مرگ آشکار بود ولی دشمنان ساکنان پلاسکو و آتش نشانان فریادرس پلاسکو ناپیدا و نامعلوم بودند!
امید که مردم در یابند امنیت ملی در گرو ذبح و نابودی مردمان سرزمین های دیگر کشورها نیست، امنیت ملی، نجات اسلام، حفظ دین ، نابودی امپریالیسم و دفاع از حرم از طریق توسعه عدالت انسانی، اجتماعی، سیاسی ، اقتصادی و فرهنگی کشورشان و کمک به دیگر کشورها در این راستا میسر می گردد. یکی از جنبه های این توسعه همه جانبه مسلما انجام وظایف صحیح شهرداری ها است و اگر در شهرداری ها در در زمینه اجرا ، مطالعه و رفع فسادها در مدیریت ، اصلاح و نظارت بر سازه های شهری ، تجهیز سیستم های امنیت شهری و رفع حریق و ... در این دهه ها درست عمل شده بود و آن درآمدهای ملی که به جای کمک به توسعه همه ابعاد کشورشان صرف هزینه کنش هایی نظیر پرداخت فیش حقوقی خلبانان جلاد جنگنده های مرگ آور ائتلاف اسد- روسیه - ایران و تدارکاتشان و تهی نمودن منابع ملی مردمان زیر خط فقر کشور برای هلوکاست مردم سوریه نمی شد بی شک اکنون مصائب صادره از این سرزمین نه مردم مظلوم سوریه را قربانی می کرد ، نه امنیت مردم ایران را در مصیبت های همچون تراژدی پلاسکو و تراژدی شین آباد به خطر می اندخت و امروز جانباختگان مدرسه شین آباد ، کلاه سفید های حلب و آتشنشانان تهران در بین دوستان و خانواده یشان بودند.
هنگامی که دیکتاتورها در حمایت از حفظ همدیگر هر گونه پیشتیبانی پلیدی حتی از به مسلخ کشانیدن مردمان دیگر سرزمینها فروگذاری نمی کنند، آنها بدون بهرگیری از خود ملت ها قادر به تحقق نیاتشان نیستند، کاش ملت های جهان دریابند که همگی آنها مردمان یک جهانشهراند ، محصول یک درد مشترک اند و سرنوشت شان منتهی به یک سرنوشت مشترک خواهد بود. لااقل ملتها چون دیکتاتورها حامی همدیگر باشند با هم بودن آنها بجز اینکه یک تعهد انسانی و شرافتمندانه است فراهم کننده دستیابی به سعادت مشترک شان بوده و خلق ها به ابزارهای زبون حکومتی برای به نابودی کشاندن همدیگر و به جان هم انداختن شان که حاصل شده از بکارگیری منابع ثروت در انحصار حکومت ها و دستگاههای تبلیغی حکومتی در پیشبرد و القای توجیهات، باورها و الگوهای قدسی، ملی و ایدولوژیکی که بقاء بخش حکام هستند، نخواهند گردید.

رامان - ظاهری- سردشت - 2 بهمن ماه 1395