فاجعه سوریه: مردم و مسئولین نظام حاکم

 

 شاید روزی ملت و دولت ایران بگویند  چون ما در سوریه جنگیدیم امروز ما مجبوریم در کرمانشاه و کرج با آنها بجنگیم.

 ما حتی در آغاز قیام مردم سوریه نه بعد از گذشت 7 سال از انقلاب به خاک و خون کشیده این کشور منتظر بودیم مردم ایران و صدها نفر از مسئولین باند حاکم  به نقد سیاست های حکام شان بپردازند به نقدی از جنس اخلاق ، از جنس حقیقت ، از جنس وجدان ، از جنس ندامت، از جنس جبران... ما نقد را شنیدیم ولی چه نقدی! نقد قاطبه مردمانی را که خواسته و یا ناخواسته تابعیت این کشور را دارند و بصورت اکثریت هر بار در انتخابات های حکومتی شرکت می کنند را شنیدیم که می گفتند  " سوریه را رها کن فکری به حال ما کن "  "ما خودمون کلی بدبخت بیچاره داریم ولی چرا پول ما صرف کمک به سوریه می کنند!"  پولتان و کمک تان بخورد توی سرتان! چنان می گفتند که پولشان صرف کمک به سوریه می شود که انگار پولشان را صرف کمک های خیرخواهانه مانند کمک به سالمندان، مستمندان و معلولین و اطفال بی سرپرست سوریه ای می کنند نقد آنها به جهت نگرانی از پولشان بود نه نقد به اعمالی است که به وسیله پول آنها صرف هزینه های اعدام ، دونیم کردن کودکان بیگناه، مسموم کردن ، قطع عضو کردن، بی سرپرست کردن کودکان سوری ، به خاک و خون کشیدن انقلاب شان و نابودی آرزوهای یک ملت کرده بودند، شده بود و صرف ثبت پرونده ای تاریخی برای  ایران و ایرانی در ارتکاب به  اولین نسل کشی بزگ هزاره سوم شده بود...  و اکنون نقدی نوبرانه از یک نماینده مجلس حکومتی به نام بهروز بنیادی را می شنویم  او به مشروع بودن مدافعین حرم و قداست همه آن اعمالی که بر سر سوریه مظلوم آوردند ایمان دارد او نقدش دو جنبه دارد یک جنبه آن رسیدن به اشتراکی نظریست که بعد از سالها  با اکثریت مردمی که در ابتدا از آنها صحبت شد، پیدا کرده بود که پولشان چرا بجای آبادانی کشور در آنجا صرف شده است و رسیدن به این اشتراک نظربود  که  گفته هایش موجب برانگیختن هیجان، شوق و تایید فراوانی از سوی گفته خوانانش که همان اکثریتی هستند که ناراحت این اند که پول شان خرج سوریه کرده اند  شود  و نقد دوم بهروز بنیادی به این بود که  چرا پول هایشان را به  به پوتین و بشار الاسد خائنی دادند که شاید آنها را قربانی کند. او و حکومتش 7 سال است که مشکلی با اسد و پوتین و پولهای که خرجش کردند نداشته اند مگر این اواخر که بوی خیانت از آنها به مشامشان رسیده است دم به اعتراض گشوده اند. بنیادی و هم قماشانش و سرتر از او بسیار مراقب خودشانند  که در امنیت، رفاه و قدرت بمانند از بنیادیی  گرفته تا ظریف و آخوند روحانی دوست و همدست بشارالاسد بسیار مراقب اند که کودکان و نوه های خود و خویشان شان  در ناز ، تنعم ، رفاه ، و امنیت زندگی کنند و اگر ممکن باشد شهروندی امریکا و انگلیس را هم برایشان بگیرند و مراقب باشند که کوچکترین خشی بر بدنشان شان وارد نیاید و کوچکترین ناملایمتی از روزگار آنها را نیازارد! برای آنها  عدنان عبدالرحمن ها ، آلان کردی ها ، عمران ها و صدها هزار کودک و انسان بیگناهی که با همدستی با بشار الاسد آنها را قطع عضو کردند و به شهادت رساندند مفهومی ندارند و شاید دیدن قربانیانشان باعث مسرت شان گردد چون تاکنون جز حمایت از جانیان مردم سوریه کاری نکرده اند . بنیادی هنوز وجدانش تکانی نخورده است که لب به اعتراف بگشاید و نقد کند آنچه را بر آنچه سر مردم سوریه آورده اند! او فقط وحشت پیدا کرده است و گله از نامردی و بی وفایی اسد و پوتین قدر نشانس را دارد که مبادا قربانی شان کنند و عنقریب بنیاد زر و زورشان را به زیر افکنند !

 ( توضیح تصویر : کریم عبدالرحمن، کودک دو ماهه سوری که در حمله هوایی ارتش جنایتکار سوریه به منطقه غوطه شرقی در نزدیکی دمشق چشم چپش را از دست داد. این روزها این کودک به نماد اعتراض به بحران انسانی در سوریه تبدیل شده است.
فعالان حقوق بشر سوریه، سیاستمداران، هنرمندان، ورزشکاران و کاربران شبکه‌های اجتماعی به نشانه همدردی با کریم، تصاویر خود را با هشتگ (StandWithKarim#) منتشر کرده و به بمباران غیرنظامیان توسط دولت سوریه اعتراض می‌کنند. - منبع یورو نیوز )

 

بهروز بنیادی، نماینده مردم کاشمر در مجلس شورای اسلامی، درباره آنچه خطر 'انحطاط' ایران خوانده، هشدار داده و ضمن انتقاد از نزدیکی روسیه و سوریه گفته است که این دو کشور ایران را 'قربانی' می‌کنند.

بهروز بنیادی در یک نطق علنی در صحن مجلس از نزدیکی روسیه و سوریه انتقاد کرده و گفته است: "امروز شاهد این هستیم که با تمام وقاحت (بشار) اسد (رئیس جمهور سوریه) وزنه همنوایی خود با (ولادیمیر) پوتین (رئیس جمهور روسیه) را سنگین تر کرده و حتی حضور شهیدان مدافع حرم را در سوریه کمرنگ و بعضا کتمان می‌کند".

بنیادی در بخش دیگری از سخنانش با اشاره به اینکه ایران سالانه به «۶۰ میلیارد دلار» سرمایه‌گذاری نیاز دارد، از مقام‌های جمهوری اسلامی پرسیده که «چرا باید به جای اولویت هزینه‌کرد در مسیر منافع ملی و ریشه‌کنی فقر و بیکاری و گرسنگی، ثروت ملی را بدون کسب منافع اقتصادی ثانویه در سایر نقاط جهان به راحتی هزینه نماییم؟ (منبع bbc.com/persian: (