دیگر نمی خواهم رسم تبریک گویی نوروز را رعایت کنم ، مقامی در تشکیلاتی سیاسی هم نیستم که کلیشه تبریک و امید دادن به اینکه، سال آخر حیات رژیم است را بیان کنم. 

نصف زندگیم در ایران به امید بهبود اوضاع کشور و حتی حضور خیابانی در اعتراضاتی چون شورش دانشجویی ۷۸ و شورش ۸۸ گذشت. الان هم که از کشور رانده شده ام نمی خواهم در حسرت نامشخص تحقق پذیر و یا ناپذیر بودن رفتن نظام اخوندی زندگی کنم ولی این به معنی عدم کنشگری هم نیست،  رفتن نظام های دیکتاتوری اول از همه نظام پلید آخوندی خوشحال کننده ترین حادثه های خواهند بود که شاهد خواهم بود. 

برای بسیاری از ماها آرزوی  ساقط شدن نظام آخوندی نه به دلیل انگیزه فعالیت به عنوان مقام سیاسی در ایران آتی است و نه صرفا امید به بهبود اوضاع کشور است بلکه بخش زیادی از آن میل به انتقام است و آرزوی دیدن خفت استبداد متعفن دینی است که سهم یکبار از حق زیستنی شاد ، طبیعی و امروزی را از اکثریت ماها گرفت و به سیاهی کشاند.

ر. ظاهری - وین - نوروز ۱۴۰۰ شمسی