اپوزیسیون کورد که حقی برای حضور در فعالیتهای سیاسی در کشور ندارند به طبع آن  نقشی هم در معادلات قدرت در داخل ایران ندارند در مقابل حکومت که منابع و امکانات کلان و نامحدود  کشور را در اختیار دارد به همان  میزان هم شناخت و دانش کمتری از مردم ، وضعیت اجتماعی ، بافتار فرهنگی و نحوه کنش های مردم دارند. شاید ما در ظاهر روحانیان بر مسند قدرت را با لباسهای از مد افتاده ، تیپ و ریش و محاسن انسانهای شبیه قرن هفتم هجری مشاهد می کنیم ولی حکومت منابع مالی بیکران ، مشاورین فراوان با دانش مردم شناسی ، جامعه شناسی ،رفتار شناسی ، روانشناسی و علوم سیاسی و .. در اختیار دارد که برای مطالعه بر روی مردم پژهش صورت می دهند ، داده های آماری و گزارشهای میدانی تهیه می کنند  و نحوه اندیشیدن ، فکر کردن، احساس کردن و واکنش نشان دادن و عکس العمل هایشان را بدون اینکه اعمال شوندگان قدرت از آن آگاه باشند  به سمت نتیجه مطلوبی خود  سوق می دهد. 

دولت مردم را نه تنها از اپوزیسیون بلکه از خود مردم هم بهتر می شناسد. ائتلاف شش اپوزیسیون کورد با روحیه ای احساسی ، پرشور و انقلابی انتخابات را در مناطق کوردنشین به مثابه بیان یک اعتراض مدنی  تحریم می کنند. وحکومت سوای  همه امکانات ، تمهیدات و الزامات مختلفی که انگیزه های شرکت در انتخابات را در بین مردم افزایش می دهد در دو لایه شرکت مردم را در انتخابات برای خود تضمین می کند و در لایه اول و کلان فردی به ظاهر  کابوس تر از روحانی چون ریسی را  که در اذهان اکثریت مردم نماد خشونت ، اصولگرایی و آمدنش مترادف به سرکوب ، تحریم جنگ و غیره خواهد بود، به عرصه کارزار انتخابات می آورد که حاصل بودنش در رقابت انتخاباتی برای دولت حضور حماسی و پرشور مردم است که ایرانیان و جهانیان شاهد این موفقیت دولت خواهند بود در نتیجه فرد مدنظر و از پیش انتخاب شده حکومت یعنی خود روحانی را ضمن اینکه پیروزی قاطعی می رساند، اکثریت شرکت کنندگان را هم خرسند و شادمان می سازند که حق انتخاب داشته اند و از بین 6 کاندیدا یک کاندیدای را برگزیده اند که بهتر است و حتی کسی است که برخلاف رقیبش مورد حمایت حاکمیت نبوده است. 

در لایه منطقه ای، دولت انتخابات شورهای اسلامی شهر و روستا را با انتخابات ریاست جمهوری توام می کند چون حکومت  در شهرهای و روستاهای کورد نشین و دیگر مناطق ایران همبستگی خویشاوندی و طایفه ای را درک می کند و  از هر طایفه ای در شهر ها و روستاها یک نفر را به عنوان نامزد برای کاندیداتوری انتخابات شوراهای شهر وروستا تایید و روانه صحنه انتخابات می کند. دولت بر سیستم فاسد روابط پارتی بازی در ادارات آگاه بوده و می داند هر خانواده و فردی در آنجا احساس می کند تا کسی را در سمت های  بالا و میانی دوایر دولتی در شهرهای بخصوص مناطق کوچک تر نداشته باشند نمی توانند براحتی کار و فعالیتی که نیازمند مراجعات به ادارات، ارتباط و اخذ مجوز از ادارات  است به پیش ببرند. خانواده ها ورود فردی در طایفه و اقوامشان را در سمت شورای شهرستان همچون یک حامی و پایگاه فرض می کنند. نتیجه همه این برنامه ریزی های حکومتی که بهره گیری سودمندانه ای است که بر اساس شناخت از مردم ، مشکلاتشان، کنش هایشان ، بیم ها و ترس هایشان، وضعیت معیشتی ، فرهنگی و اجتماعی شان است حاصل شده است و منتهی به موفقیت اش در به صحنه انتخابات کشاندن حماسی پرشور مردمی می شود که انتخاباتش توسط اپوزیسونی که خود را نماینده مطالبات آن مردم می دانند تحریم شده است.

رامان ظاهری - 30 اردبیهشت ماه 1396